“Μια άσκηση θάρρους” της Έλενας Καργοπούλου

Πολλά τα νέα δεδομένα στις ζωές μας αυτόν τον καιρό… Είναι πολλές οι ημέρες που ζουμε «κεκλεισμένων των θυρών», μα αναμένεται, ίσως, να γίνουν ακόμη περισσότερες. Είναι μια κατάσταση δύσκολη, φοβιστική, με τους περισσότερους να νιώθουμε ότι η «απειλή» για την οποία ακούμε εδώ και τόσον καιρό δεν πλησιάζει, αλλά είναι εδώ τώρα πια.

Ανάμεικτα τα συναισθήματά μας… Άλλοι το είδαν ως ευκαιρία να ηρεμήσουν και να ξεκουραστούν και σε άλλους κοντεύει να σαλέψει από την κλεισούρα. Δεν τους αδικώ… Είναι αγριευτικό πράγμα η μοναξιά, ειδικά άμα δεν το έχει συνηθίσει κανείς. Εσύ και η τηλεόραση να παίζει και να «δείχνει έγχρωμο τον πόνο», που λέει και το τραγούδι… Εσύ και το κινητό σου, στο οποίο φτάνουν χαμπέρια και ειδήσεις από τον έξω κόσμο όχι πολύ ενθαρρυντικές… Εσύ και το –ακίνητο, στιγμές-στιγμές- μυαλό σου, που χάνει ολοένα και περισσότερο την ικανότητα να ονειρεύεται και να ζωγραφίζει νοητά, σε σχέση με τότε που ήσουν παιδάκι…

Οι κουβέντες συνηθίζουν να δημιουργούν μια ευχάριστη, θολή βαβούρα στο μυαλό μας, τυλίγοντάς το σαν μια ζεστή κουβέρτα. Η δικιά μας μελωδική γραμμή αναμειγνύεται με αυτές των υπολοίπων ανθρώπων, τους απαντά, τις συντροφεύει, μετατρέποντας το αποτέλεσμα σε μουσική που βγαίνει από μια συμφωνική ορχήστρα λόγων, αποτελούμενη από πολλά και διαφορετικά όργανα, ποικίλων συχνοτήτων και ηχοχρωμάτων. Γι’ αυτό το λόγο, συχνά, η σιωπή και η ακινησία αποτελούν καταστάσεις δυσβάσταχτες για τη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, δεδομένου του ότι η σκέψη (κυρίως η δυσάρεστη και η τρομακτική) τότε κάνει μεγαλύτερο κρότο. Γιατί συχνά οι άνθρωποι τρέμουμε να μείνουμε μόνοι μας, μην τύχει και μας βρουν οι φόβοι μας και οι φρίκες μας, μη και ξυπνήσει ο εαυτός που κρατάμε καλά κρυμμένο και αρχίσει να μας υπενθυμίζει τα πάθη μας και τις ανασφάλειές μας.

Πάμε να κάνουμε μια άσκηση θάρρους; Πάμε τώρα, που το θέμα καίει, τώρα που μένουμε στα σπίτια μας, τώρα που, είτε μένουμε μόνοι μας είτε με τις οικογένειές μας, πολλαπλασιάζονται εκθετικά οι στιγμές εκείνες που η σιωπή και η ακινησία βασιλεύει. Είναι πάρα πολύ απλή στην εκτέλεσή της, σε διαβεβαιώ ότι δεν πρόκειται να σε κουράσει καθόλου.

Για αρχή, σβήσε για λίγο ό,τι μπορεί να σε αποσπάσει. Κινητά, υπολογιστές, τάμπλετ και –κυρίως- τηλεοράσεις ας πάνε για λίγο τη βόλτα τους. Η άσκηση αυτή προϋποθέτει την ύπαρξη των ελάχιστων δυνατών πηγών ερεθίσματος, θέλουμε την προσοχή σου στραμμένη σε εσένα. Εντάξει;

Το επόμενο βήμα είναι πολύ απλό. Σβήσε τα φώτα. Το φως και ο θόρυβος ανέκαθεν χρησιμοποιούνταν ως μέσα για να κρατούν μακριά το κακό, είτε υλικό είτε άυλο. Το σκοτάδι αποτελούσε από πάντα έναν από τους μεγαλύτερους φόβους των μικρών παιδιών αλλά και των μεγαλύτερων, αφού σχετίζεται με την απώλεια μιας πολύ βασικής μας αίσθησης, της όρασης και, κατά συνέπεια, με την αγωνία της ύπαρξης κάποιου επικίνδυνου για εμάς στοιχείο στο χώρο που δεν  βρίσκεται εντός του οπτικού μας πεδίου. Μη φοβάσαι, κανείς δε θα σε πειράξει. Είσαι στο χώρο σου, στο σπίτι σου, στο καταφύγιό σου, κανείς δεν πρόκειται να σε πειράξει.

Ως τρίτο και τελευταίο βήμα θα σου πω να καθίσεις κάπου αναπαυτικά και να κλείσεις τα μάτια σου. Η προσοχή σου είναι τώρα σε εσένα και στις αισθήσεις που μπορείς να χρησιμοποιήσεις. Τι μπορείς να ακούσεις; Τι μπορείς να μυρίσεις στον αέρα; Τι μπορείς να νιώσεις με την αφή σου;

Είναι περίεργο, μα σιγά σιγά συνηθίζεται. Το μόνο που βλέπεις είναι σκοτάδι. Το μόνο που ακούς είναι ο ρυθμός της ανάσας σου και ο χτύπος της καρδιάς σου. Ησύχασε, όλα εδώ είναι ήρεμα.

Είναι θέμα χρόνου να αρχίσει το μυαλό σου να τρέχει. Είναι θέμα χρόνου να ζωγραφίσεις και να μπεις ξανά νοητά στις ιστορίες που μπορούσες να πλάσεις όταν ήσουν μικρός με τόση ευκολία, ακόμη κι όταν κοιτούσες απλά έναν λευκό τοίχο. Προσπάθησε να μην το σταματήσεις όταν αυτό συμβεί και, αν έρθουν ξανά οι δαίμονές σου, μασκαρεμένοι ως κακές σκέψεις, καλωσόρισέ τους σαν ανθρώπους που έχεις να δεις καιρό. Προσπάθησε να λύσεις τους λογαριασμούς σου μαζί τους και να τους πιάσεις φίλους, έχοντας πια τη λύση στο μυαλό σου για πράγματα που, πιθανά, σε απασχολούσαν χρόνια.

Δε σου λέω σε καμία περίπτωση ότι όλα θα λυθούν μέσα σε μια νύχτα που θα μείνεις μόνος με τον εαυτό σου. Δε σου υπόσχομαι, σε καμία περίπτωση, ότι αυτός ο εαυτός σου που θα δεις και θα γνωρίσεις ξανά από την αρχή θα σου αρέσει απόλυτα και δε θα σε φοβίσει έστω και λίγο. Όλα αυτά, όμως, είναι μέσα στο παιχνίδι, παρελκόμενα της άσκησης θάρρους που περιγράφουμε, αφού αυτό που θα συναντήσουμε κάνοντάς την είναι διαφορετικό και ξεχωριστό για τον καθέναν από εμάς.

Εμπρός, λοιπόν. Τόλμησέ το. Σβήσε τα φώτα. Και που ξέρεις; Μπορεί όταν τ’ ανάψεις ξανά πολλά πράγματα να μην είναι όπως πριν.

Έλενα Καργοπούλου