Και ζήσαν αυτοί καλά… Και όλα καλα! της Έλενας Καργοπούλου

Ήρθε η ώρα να σας πω ένα παραμύθι. Ένα παραμύθι που οι ήρωές του, οι μεν και οι δε, θα μπορούσαν να αποτελούν μια υπεραπλουστευτική αντιστοιχία των κλασσικών ιπποτών και δράκων αντίστοιχα. Κι όπως όλα τα παραμύθια που σέβονται τον εαυτό τους, έτσι και αυτό θα έπρεπε να αρχίσει προβλεπόμενα, ως είθισται. Αμόλα καλούμπα.

Μια φορά και έναν καιρό, λοιπόν, ήταν ένα κείμενο. Ένα κείμενο που οι μεν δε θα έγραφαν ποτέ. Ένα κείμενο που, υπό κανονικές συνθήκες, θα έμενε να βράζει στο μυαλό και στην καρδιά τους, μέχρι να σκάσουν και να αμολήσουν σκόρπιες ή ημιτελείς αράδες του στους πιο κοντινούς τους φίλους. Ένα κείμενο που θα επιθυμούσαν από τα βάθη της καρδιάς τους να κάνει τον αποδέκτη να κοκκινήσει και να σκύψει το κεφάλι του. Όχι από ντροπή, ούτε από θυμό. Από στοιχειώδη αξιοπρέπεια.

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν κάποια λόγια. Λόγια αιχμηρά, προσβλητικά, απαράδεκτα, που είπαν οι δε για κάποιον άλλον άνθρωπο σε οποιονδήποτε άλλον εκτός από τον ίδιο. Και, βέβαια, όταν μιλάμε για κάποιον του οποίου τα συναισθήματα ενδιαφέρουν τους δε όσο η ηχητική συχνότητα του σουρσίματος του τυφλοπόντικα στο τούνελ του, γίνεται πολύ πιο εύκολο να τα πουν, σωστά; Κι αν σου πω πως η ευκολία αυξάνεται εις τη νιοστή, όταν η απαρέγκλιτη προτεραιότητα που τηρείς έναντι των πάντων είναι, εννιάμιση στις δέκα, ο εαυτός σου; Ε, τότε πια μιλάμε για αλάνθαστη συνταγή καταστροφής της σχέσης σου με αυτόν τον άνθρωπο, αφού θα αραδιάσεις τις χίλιες μύριες χοντράδες μπροστά του (και, τρισχειρότερα, πίσω του) και δε θα έχεις και τύψεις. Όλα καλά, σωστά;

Ναι, όλα καλά. Αφού αυτομάτως όλη η εξέλιξη της ιστορίας μέχρι του σημείου του ξεσπάσματος διαγράφεται και μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Γιατί να κάνεις τον κόπο να βάλεις στην ψυχική σου ζυγαριά τα καλά και τα κακά που είδες από έναν άνθρωπο; Και χρονοβόρο είναι, και ψυχοφθόρο και δεν έχεις και την ψυχραιμία να το κάνεις, αφού ο λόγος για τον οποίο ξέσπασες είναι πιο βαρύς από όλα τα καλά στοιχεία μαζί. Δεν βλέπεις, όμως, ότι αυτό το βαρίδι σε κλέβει στο ζύγι. Και σένα και όλους μας μαζί.  

«Και ποια είναι η πραγματικότητα;» ρωτάς; Ότι ο άνθρωπος που έχεις στολίσει εν τη αγνοία του σαν πολίτικο επιτάφιο μπορεί να σου ‘χει σταθεί σε πολύ ουσιαστικούς τομείς της ζωής σου, χωρίς κανένα ίδιον όφελος, οπότε εξαλείφουμε το ενδεχόμενο να το έκανε επειδή σε κάτι αποσκοπεί. Επομένως, θεωρείς σωστή συμπεριφορά από πλευρά σου να το παραβλέψεις και να σταθείς στη δική σου θεώρηση των πραγμάτων επειδή δεν έκανες τον κόπο να κάτσεις να λύσεις το θέμα μαζί του, όπως θα όφειλε όποιος έχει το θάρρος της γνώμης του;

Προς Θεού, δε λέμε να κρατήσεις στη ζωή σου τοξικούς ανθρώπους που σε βγάζουν εκτός εαυτού και σε βλάπτουν με οποιονδήποτε τρόπο. Τέτοιες σχέσεις καλά κάνουν και κόβονται, και μόνο καλό αποτέλεσμα επάνω μας μπορεί να έχει η απαγκίστρωσή μας από αυτές, κι ας μην το καταλαβαίνουμε εκείνη τη στιγμή, αλλά αυτό μάλλον είναι συζήτηση για άλλο κείμενο. Ούτε λέμε να σέρνεις από τα μαλλιά διαπροσωπικές επαφές που έχουν πια κάνει τον κύκλο τους/έχουν ξεφτίσει/αποδεδειγμένα σε φθείρουν απλά και μόνο στο όνομα του παλιού καλού καιρού.  Όταν, όμως, φέρεις μεγάλο μέρος της ευθύνης για τη ζημιά σε μια σχέση σου με έναν άνθρωπο που δε σε έχει βλάψει σε τίποτα, ε, ψάξου λίγο, γιατί σου έχω κακά νέα: μπορεί η δική σου κρίση να είναι στρεβλή τη δεδομένη στιγμή και, όταν το αντιληφθείς, να είναι πολύ αργά για να το διορθώσεις. Αν, τώρα, αυτό είναι ένα επαναλαμβανόμενο φαινόμενο στη ζωή σου για τον οποιονδήποτε λόγο, σου έχω ακόμη πιο κακά νέα: μπορεί ο τοξικός και ο απαράδεκτος της παρέας, τελικά, να είσαι εσύ. Ανησυχητικά δείγματα αυτής σου της κατάστασης αποτελούν η κατά Ιονέσκο ρινοκερίαση, η αγένεια, η προσβολή, η υστεροβουλία αλλά και οι πεποιθήσεις ότι όλος ο κόσμος γυρίζει γύρω από εσένα και ότι για όλα τα δεινά που σου συμβαίνουν φταίει «η άτιμη κακούργα κοινωνία/η τρύπα του όζοντος/ο Ερμής που είναι ανάδρομος/you name it».  Αλλά και πάλι, αν ισχύει η άνωθεν  υπόθεση που σου εξήγησα, καρφάκι δε θα σου καεί για τις αρλούμπες που σου αραδιάζω τόση ώρα, γιατί αυτά για σένα είναι ψιλά γράμματα, οπότε και πάλι φίλοι. Ή και όχι.

 

Έλενα Καργοπούλου